Duurzaamheid is voor mij het belangrijkste thema in de komende jaren. Het beperken van de klimaatverandering is ongelofelijk urgent en ontzagwekkend groot. Daar komt ook nog eens bij dat wij als Brabant en zelfs als Nederland of Europa het niet in eigen hand hebben. Dat ontslaat ons er echter niet van om niet alles te doen wat noodzakelijk is om onze eigen verantwoordelijkheid te nemen.

Deze energietransitie zal veel van ons vragen. Onze ruimtelijke omgeving zal er anders uit komen te zien. Onze woningen zullen allemaal in meer of mindere mate moeten worden verbouwd. Ons gedrag zal onderwerp zijn van discussie en vraagt verandering en we zullen de energietransitie ook in onze portemonnee voelen. Dit is  niet altijd prettig en  ook niet altijd makkelijk Het zijn wel keuzes die gemaakt moeten worden willen we ook toekomstige generaties een leefbare wereld achterlaten.

Dat laatste vraagt echter meer dan alleen het maken van keuzes en het nemen van technische of fiscale maatregelen. Een leefbare wereld betekent ook dat er sprake is van een leefbare samenleving. Een samenleving waarin er geen kloven zijn die te diep zijn om te overbruggen en waar de verschillen tussen rijk en arm, duurzaam en niet-duurzaam, geluk en ongeluk te groot zijn geworden. Duurzaamheid is daarom niet alleen een einddoel. Duurzaamheid is ook van toepassing op het proces waarbij het evenwicht in de samenleving wordt bewaakt. Want alleen een duurzame samenleving is een toekomstbestendige samenleving.

Duurzaamheid is daarom voor mij ook veel meer dan alleen het streven naar een fossielvrije toekomst. Duurzaamheid gaat ook over de relatie tussen burgers onderling, tussen burgers en de overheid, over een toekomst waarin mensen door werk of andere activiteiten zichzelf kunnen ontplooien, een toekomst waar naar elkaar omgekeken wordt en ieder toch haar/zijn privacy heeft. Een toekomst in balans in al haar facetten, dat is voor mij duurzaamheid.