Het is mijn diepste overtuiging dat iedereen een verantwoordelijkheid draagt voor niet alleen zichzelf maar ook voor anderen. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat ieder mens dit ook zo voelt. Dat we allemaal willen bijdragen aan het geluk van anderen. Of het nu gaat om zorgen voor een familielid, actief te zijn als vrijwilliger in de (sport)vereniging of klaar te staan voor een vriend in nood. Samen kunnen we dit geluk niet alleen vergroten en verbreden maar samen kunnen we er ook meer van genieten. Echt genieten doe je tenslotte samen.

De politiek kan hierin een belangrijke rol vervullen. Zij is namelijk verantwoordelijk voor het stellen van de kaders en regels waarbinnen dit geluk gecreëerd kan worden. Door in deze kaders en regels rekening te houden met:

  • De behoefte aan ruimte om eigen initiatieven te ontplooien
  • De behoefte aan ondersteuning om deze initiatieven te realiseren
  • De behoefte aan een vangnet voor als het even niet lukt
  • De behoefte aan iemand die ook hen die aan de zijlijn blijven staan aan te spreken op de eigen verantwoordelijkheid

kan de politiek een samenleving creëren waarin samen het uitgangspunt vormt van denken en handelen.

Daarnaast verwacht ik dat de politiek  het goede voorbeeld geeft als zij beleid bedenkt en uitvoert. De tijd van beleid bedenken in een ivoren toren en opleggen aan de maatschappij is al lang voorbij. De politiek moet juist durven te vertrouwen op de kennis en kunde van al haar burgers die, zoals ik hierboven reeds aangaf, allemaal een verantwoordelijkheid voelen voor hun omgeving, voor onze provincie en voor ons samen.